چون غنچه عاقبت لبم از یکدگر برفت

داند که بوی خوش نتوان داشتن نهان

گر چون بنفشه سر به سخن برنمی کنم

فکر از دلم چو لاله به در می کند زبان

تا چون شکوفه پر زر سرخم کنی دهان

یارب دعای پیر و جوانت رفیق باد

تا آن زمان که پیر شوی دولتت جوان