بیار ساقی و ما را ز خویشتن بستان

ز دست دوست به نالیدن آمدی سعدی

تو قدر دوست ندانی که دوست داری جان

گر آن بدیع صفت خویشتن به ما ندهد

زمان باد بهارست، داد عیش بده

که دور عمر چنان می رود که برق ایمان

چگونه پیر جوانی و جاهلی نکند