تو قدر دوست ندانی که دوست داری جان

شکایت از دل سنگین یار نتوان کرد

که خویشتن زده ایم آبگینه بر سندان

ز دست دوست به نالیدن آمدی سعدی

گر آن بدیع صفت خویشتن به ما ندهد

بیار ساقی و ما را ز خویشتن بستان

زمان باد بهارست، داد عیش بده