که دور عمر چنان می رود که برق ایمان

گر آن بدیع صفت خویشتن به ما ندهد

بیار ساقی و ما را ز خویشتن بستان

زمان باد بهارست، داد عیش بده

چگونه پیر جوانی و جاهلی نکند

درین قضیه که گردد جهان پیر جوان

نظاره چمن اردیبهشت خوش باشد