نه گستریده چنین سایه بر بسیط جهان

وگر حسود نه راضیست گو به رشک بمیر

که مرتبت به سزاوار می دهد یزدان

نه تافتست چنین آفتاب بر آفاق

بلند پایه قدرش چه جای فهم و قیاس

فراخ مایه فضلش چه جای حصر وبیان

به گرد همتش ادراک آدمی نرسد