که ماه روی تو ما را بسوخت چون کتان

تو را که گفت که برقع برافکن ای فتان

پری که در همه عالم به حسن موصوفست

ز شرم چون تو پریزاده می رود پنهان

به دستهای نگارین چو در حدیث آبی