اگر هزار جراحت کنی تو بر دل ریش

کسم به حسن تو ای دلستان نداد نشان

لبان لعل تو با هر که در حدیث آید

به راستی که ز چشمش بیوفتد مرجان

دوای درد منست آن دهان مرهم دان

عوام خلق به انگشت می نمایندم

من از تعجب انگشت فکر بر دندان