من از تعجب انگشت فکر بر دندان

اگر هزار جراحت کنی تو بر دل ریش

دوای درد منست آن دهان مرهم دان

عوام خلق به انگشت می نمایندم

امید وصل تو جانم به رقص می آرد

چو باد صبح که در گردش آورد ریحان

ز خلق گوی لطافت تو برده ای امروز