امید وصل تو جانم به رقص می آرد

دوای درد منست آن دهان مرهم دان

عوام خلق به انگشت می نمایندم

من از تعجب انگشت فکر بر دندان

چو باد صبح که در گردش آورد ریحان

ز خلق گوی لطافت تو برده ای امروز

که دل به دست تو گوییست در خم چوگان