اگر سفینه شعرم روان بود نه عجب

که رحمت تو ببخشد هزار ازین عصیان

مرا که طبع سخنگوی در حدیث آمد

نه مرکبیست که بازش توان کشید عنان

که می رود به سرم از تنور دل طوفان

تو کوه جودی و من در میان ورطه فقر

مگر به شرطه اقبالت اوفتم به کران