مرا که طبع سخنگوی در حدیث آمد

که ابر گم نکند بر زمین خوش باران

سخن دراز کشیدم به اعتماد قبول

که رحمت تو ببخشد هزار ازین عصیان

نه مرکبیست که بازش توان کشید عنان

اگر سفینه شعرم روان بود نه عجب

که می رود به سرم از تنور دل طوفان