که ابر گم نکند بر زمین خوش باران

چو خیری از تو به غیری رسد فتوح شناس

که رزق خویش به دست تو می خورد مهمان

کرم به جای خردمند کن چو بتوانی

سخن دراز کشیدم به اعتماد قبول

که رحمت تو ببخشد هزار ازین عصیان

مرا که طبع سخنگوی در حدیث آمد