کرم به جای خردمند کن چو بتوانی

بخور ببخش بده ای که می توانی هان

چو خیری از تو به غیری رسد فتوح شناس

که رزق خویش به دست تو می خورد مهمان

که ابر گم نکند بر زمین خوش باران

سخن دراز کشیدم به اعتماد قبول

که رحمت تو ببخشد هزار ازین عصیان