که رزق خویش به دست تو می خورد مهمان

بمرد و هیچ نبرد آنکه جمع کرد و نخورد

بخور ببخش بده ای که می توانی هان

چو خیری از تو به غیری رسد فتوح شناس

کرم به جای خردمند کن چو بتوانی

که ابر گم نکند بر زمین خوش باران

سخن دراز کشیدم به اعتماد قبول