تو کوه جودی و من در میان ورطه فقر

نه مرکبیست که بازش توان کشید عنان

اگر سفینه شعرم روان بود نه عجب

که می رود به سرم از تنور دل طوفان

مگر به شرطه اقبالت اوفتم به کران

دو چیز خواهمت از کردگار فرد عزیز

دوام دولت دنیا و ختم بر ایمان