مه از فروغ تو بر آسمان نمی تابد

که نقش روی تو بستست و چشم و زلف و جبین

چنانکه در نظری در صفت نمی آیی

منت چه وصف بگویم تو خود در آینه بین

چه جای ماه که خورشید لایکاد یبین

خدای تا گل آدم سرشت و خلق نگاشت

سلاله ای چو تو دیگر نیافرید از طین