سلاله ای چو تو دیگر نیافرید از طین

مه از فروغ تو بر آسمان نمی تابد

چه جای ماه که خورشید لایکاد یبین

خدای تا گل آدم سرشت و خلق نگاشت

نه در قبیله آدم که در بهشت خدای

بدین کمال نباشد جمال حورالعین

چنین درخت نروید ز بوستان ارم