میان عرصه شیراز تا به چند آخر

که برده باشد نام ثری به علیین؟

به شکر بخت بلند ایستاده ام که مرا

به عمر خویش نکردست هرگز این تمکین

پیاده باشم و دیگر پیادگان فرزین؟

چو بیدبن که تناور شود به پنجه سال

به پنچ روز به بالاش بردود یقطین