پیاده باشم و دیگر پیادگان فرزین؟

به شکر بخت بلند ایستاده ام که مرا

به عمر خویش نکردست هرگز این تمکین

میان عرصه شیراز تا به چند آخر

چو بیدبن که تناور شود به پنجه سال

به پنچ روز به بالاش بردود یقطین

ز روزگار به رنجم چنانکه نتوان گفت