هاروت را که خلق جهان سحر ازو برند

دیگر که چشم دارد ازو مهر مادری؟

این غول روی بسته کوته نظر فریب

دل می برد به غالیه اندوده چادری

در چه فکند غمزه خوبان به ساحری

مردی گمان مبر که به پنجه است و زور کتف

با نفس اگر برآیی دانم که شاطری