ترک هواست، کشتی دریای معرفت

مر شوی کرده را نبود زیب دختری

مردان به سعی و رنج به جایی رسیده اند

تو بی هنر کجا رسی از نفس پروری

عارف به ذات شو نه به دلق قلندری

در کم ز خویشتن به حقارت نگه مکن

گر بهتری به مال، به گوهر برابری