جماعتی شعرای دروغ شیرین را

مگر که دیگرش از یاد خویش بگذاری

وگر مرا هنری نیست یا خطایی هست

تو آن مکارم اخلاق خویش یاد آری

اگر به روز قیامت بود گرفتاری

مرا که شکر و ثنای تو گفته ام همه عمر

مگر خدای نگیرد به راست گفتاری