نی کاروان برفت و تو خواهی مقیم بود

با دشمنان خویش که زالی به مغزلی

هرگز به پنج روزه حیات گذشتنی

خرم کسی شود مگر از موت غافلی

ترتیب کرده اند تو را نیز محملی

گر من سخن درشت نگویم تو نشنوی

بی جهد از آینه نبرد زنگ صیقلی