ترتیب کرده اند تو را نیز محملی

هرگز به پنج روزه حیات گذشتنی

خرم کسی شود مگر از موت غافلی

نی کاروان برفت و تو خواهی مقیم بود

گر من سخن درشت نگویم تو نشنوی

بی جهد از آینه نبرد زنگ صیقلی

حقگوی را زبان ملامت بود دراز