تو موم نیستی ای دل که سنگ خارایی

دماغ پخته که من شیرمرد برناام

برو چو با سگ نفس نبهره بر نایی

اگر بود دلمومنچو موم، نرم نهاد

هر آن زمان که ز تو مردمی برآساید

درست شد به حقیقت که مردم آسایی

وگر به جهل برفتی به عذر بازپس آی