هر آن زمان که ز تو مردمی برآساید

برو چو با سگ نفس نبهره بر نایی

اگر بود دلمومنچو موم، نرم نهاد

تو موم نیستی ای دل که سنگ خارایی

درست شد به حقیقت که مردم آسایی

وگر به جهل برفتی به عذر بازپس آی

که چاره نیست برون از شکسته پیرایی