که چاره نیست برون از شکسته پیرایی

هر آن زمان که ز تو مردمی برآساید

درست شد به حقیقت که مردم آسایی

وگر به جهل برفتی به عذر بازپس آی

سخن دراز مکن سعدیا و کوته کن

چو روزگار به پیرانه سر به رعنایی

وگر عنایت و توفیق حق نگیرد دست