زنهار از آتشی که به چرخش دخان برفت

دود دل از دریچه برآمد که دود دیگ

هرگز چنین نبود که تا آسمان برفت

تا آتش است خرمن کس را چنین نسوخت

باران فتنه بر در و دیوار کس نبود

بر بام ما ز گریه خون ناودان برفت

تلخست شربت غم هجران و تلخ تر