بر بام ما ز گریه خون ناودان برفت

تا آتش است خرمن کس را چنین نسوخت

زنهار از آتشی که به چرخش دخان برفت

باران فتنه بر در و دیوار کس نبود

تلخست شربت غم هجران و تلخ تر

بر سرو قامتی که به حسرت جوان برفت

چندان برفت خون ز چراحت به راستی