که از دست شکیبایی برونست

غریبان را دل از بهر تو خونست

دل خویشان نمی دانم که چونست

عنان گریه چون شاید گرفتن

مگر شاهنشه اندر قلب لشکر

نمی آید که رایت سرنگونست

دگر سبزی نروید بر لب جوی