امید تاج و تخت خسروی بود

که مروارید بر تاجش ببارند

زمین می گفت عیشی خوش گذاریم

ازین پس، آسمان گفت ارگذارند

ازین غافل که تابوتش درآرند

چه شد پاکیزه رویان حرم را

که بر سر کاه و بر زیور غبارند