که بستان را بهار و میوه دادی

تن گردنکشش را وقت آن بود

که تاج خسروی بر سر نهادی

چه روز آمد درخت نامبردار

مگر چشم بدان اندر کمین بود

ببرد از بوستانش تند بادی

نمی دانم حدیث نامه چونست