مگر چشم بدان اندر کمین بود

که تاج خسروی بر سر نهادی

چه روز آمد درخت نامبردار

که بستان را بهار و میوه دادی

ببرد از بوستانش تند بادی

نمی دانم حدیث نامه چونست

همی بینم که عنوانش به خونست