که گیتی سپنج است و ما بر گذر

بی آزاری و جام می برگزین

که گوید که نفرین به از آفرین

بخور آنچ داری و انده مخور

میازار کس را ز بهر درم

مکن تا توانی بکس بر ستم

بجست اندران دشت چیزی که بود