تو خنده زنان چو شمع و خلقی

گویی شکرست در مذاقت

در کشته خویشتن نگه کن

روزی اگر افتد اتفاقت

پروانه صفت در احتراقت

ما خود ز کدام خیل باشیم

تا خیمه زنیم در وثاقت؟