ما اخترت صبابتی ولکن

پروانه صفت در احتراقت

ما خود ز کدام خیل باشیم

تا خیمه زنیم در وثاقت؟

عینی نظرت و ما اطاقت

بس دیده که شد در انتظارت

دریا و نمی رسد به ساقت