روزی دو برای مصلحت را

گفتست مگر حسود با تو

زنهار مرو ازین پس آنجا

من نیز اگرچه ناشکیبم

بنشینم و صبر پیش گیرم

دنباله کار خویش گیرم

بربود جمالت ای مه نو