زانکه چون عارض او نیست گلی بستان را

نرگس مست وی آزار دلم می طلبد

آنکه در عربده می آورد او مستان را

گر ببینم رخ خوبش نکنم میل به باغ

هر که دیدست نگارین من اندر همه عمر

به تماشا نرود هیچ نگارستان را

نیست بر سعدی ازین واقعه و نیست عجب