به تماشا نرود هیچ نگارستان را

گر ببینم رخ خوبش نکنم میل به باغ

زانکه چون عارض او نیست گلی بستان را

هر که دیدست نگارین من اندر همه عمر

نیست بر سعدی ازین واقعه و نیست عجب

گر غم فرقت او نیست کند هستان را