مرا همیشه قضا را قیامتست نصیب

قیامتست سفر کردن از دیار حبیب

به ناز خفته چه داند که دردمند فراق

به شب چه می گذراند علی الخصوص غریب ؟

به قهر می روم و نیست آن مجال که باز