به قهر می روم و نیست آن مجال که باز

مرا همیشه قضا را قیامتست نصیب

به ناز خفته چه داند که دردمند فراق

به شب چه می گذراند علی الخصوص غریب ؟

به شهر دوست قدم در نهم ز دست رقیب

پدر به صبر نمودن مبالغت می کرد

ک ای پسر بس ازین روزگار بی ترتیب