گفت هان فی الجمله در ( ... )

بر امید زلف چون زنجیر تو

ای بسا عاقل که چون دیوانه ایست

گفتم او را این چه زلف ( ... )

از لبش یک نکته ای ( ... )

وز خمش یک قطره ای پیمانه ایست

با فروغ آفتاب حسن او