هر نفس ساغر شرابی بود

روزگار وصال چون بگذشت

گویی آن روزگار خوابی بود

بر کف من ز دست ساقی بزم

خسته مانده ام نمی پرسی

که مرا خسته خرابی بود

حبذا آنکه از زکات لبت