چه کند کژدم هجران تو چندین نیشم

کاش بر من نرسیدی ستم عشق رخت

که فرو مانده به حال دل تنگ خویشم

دلبرا نازده در مار سر زلف تو دست

همچو دف می خورم از دست جفای تو قفا

چنگ وار از غم هجران تو سر در پیشم

آبرویم چه بری آتش عشقم بنشان