آبرویم چه بری آتش عشقم بنشان

چه کند کژدم هجران تو چندین نیشم

همچو دف می خورم از دست جفای تو قفا

چنگ وار از غم هجران تو سر در پیشم

کمتر از خاکم و بر باد مده زین بیشم

گر به جان ناز کنی گر نکنم در رویت

تا بدانی که توانگر دلم ار درویشم