کمتر از خاکم و بر باد مده زین بیشم

همچو دف می خورم از دست جفای تو قفا

چنگ وار از غم هجران تو سر در پیشم

آبرویم چه بری آتش عشقم بنشان

گر به جان ناز کنی گر نکنم در رویت

تا بدانی که توانگر دلم ار درویشم

دم به دم در دلم آید که دم کفر زنم