صنما به خاک پایت، که به کنج بیت احزان

به کدام دل صبوری، کنم ای نگار بی تو

ره صبر چون گزینم، من دل به باد داده

که به هیچ وجه جانم، نکند قرار بی تو

به ضرورتم نشیند، نه به اختیار بی تو

اگرم به سوی دوزخ، ببرند باز خوش خوش

بروم ولی به جنت، نکنم گذار بی تو