که به چشم من جهان شد، همه زرنگار بی تو

اگرم به سوی دوزخ، ببرند باز خوش خوش

بروم ولی به جنت، نکنم گذار بی تو

سر باغ و بوستانم، به چه دل بود نگارا

نفسی به بوی وصلت، زدنم بهست جانا

که چنین بماند عمری، من دلفگار بی تو

تو گمان مبر که سعدی، به تو برگزید یاری