بر گردن تو عقد ثریا را

ای نیک، با بدان منشین هرگز

خوش نیست وصله جامه دیبا را

گردی چو پاکباز، فلک بندد

صیاد را بگوی که پر مشکن

این صید تیره روز بی آوا را

ای آنکه راستی بمن آموزی