ای آنکه راستی بمن آموزی

بر گردن تو عقد ثریا را

صیاد را بگوی که پر مشکن

این صید تیره روز بی آوا را

خود در ره کج از چه نهی پا را

خون یتیم در کشی و خواهی

باغ بهشت و سایه طوبی را